Tengok video lucah di Malaysia: salah di sisi undang-undang atau tidak?

Panduan ini: Panduan ini menerangkan undang-undang semasa secara umum. Fakta kecil, dokumen dan garis masa boleh mengubah keputusan bagi kes sebenar.

Mengapa perkara ini penting

Soalan "kalau tengok sahaja, salah ke?" nampak mudah, tetapi perkataan tengok boleh merujuk kepada beberapa perbuatan yang berbeza. Seseorang mungkin menstrim video pada laman web tanpa menekan butang muat turun. Orang lain mungkin menyimpan fail pada telefon, masuk ke kumpulan yang mengumpulkan kandungan, membayar langganan, memuat naik semula atau menghantarnya melalui WhatsApp dan Telegram. Undang-undang tidak semestinya melayan semua perbuatan ini dengan cara yang sama.

Konteks penguatkuasaan juga penting. Dalam jawapan di Dewan Rakyat yang dilaporkan The Star pada 24 Jun 2024, Timbalan Menteri Komunikasi Teo Nie Ching berkata Suruhanjaya Komunikasi dan Multimedia Malaysia (MCMC) telah menyekat 549 laman web pornografi antara 1 Januari hingga 1 Jun 2024. Beliau turut menyatakan bahawa 308 kandungan pornografi telah diturunkan daripada platform dengan kerjasama penyedia media sosial. Angka itu menunjukkan bahawa kandungan lucah dalam talian memang menjadi sasaran kawal selia. Namun, tindakan menyekat laman atau menurunkan kandungan tidak dengan sendirinya membuktikan bahawa setiap orang yang pernah membuka laman tersebut telah melakukan kesalahan jenayah.

Pada 2022, Forum Kandungan Komunikasi dan Multimedia Malaysia pula mengumumkan pendaftaran Kod Kandungan 2022. Kod itu menghuraikan kandungan lucah sebagai gambaran aktiviti seksual yang dianggap eksplisit dan pornografi oleh orang dewasa yang munasabah, sambil membezakan gambaran bogel yang tidak melampau bagi tujuan seni, maklumat atau sains. Kod tersebut membantu industri memahami standard kandungan, tetapi pematuhan kepadanya dinyatakan sebagai sukarela tertakluk pada Akta. Jadi, Kod Kandungan bukan alasan untuk menyatakan bahawa setiap pelanggaran secara automatik menghasilkan sabitan jenayah; peruntukan undang-undang yang berkaitan dan unsur kesalahan masih perlu dibuktikan.

Panduan ini memberi jawapan berdasarkan undang-undang persekutuan yang disemak pada 9 Ogos 2026. Ia tidak menilai fail, akaun, telefon atau niat mana-mana individu. Dalam kes sebenar, keputusan boleh berubah mengikut jenis bahan, umur orang yang digambarkan, cara bahan diperoleh, sama ada salinan disimpan, kepada siapa ia dihantar, tujuan penghantaran, dan bukti digital yang ditemui.

Satu istilah juga perlu diperbetulkan. Bagi bahan melibatkan kanak-kanak, artikel ini menggunakan frasa bahan penderaan seksual kanak-kanak seperti dalam Akta Kesalahan-Kesalahan Seksual terhadap Kanak-Kanak 2017 yang dipinda. Istilah itu lebih tepat daripada menganggap bahan tersebut sebagai satu lagi jenis "pornografi", kerana kewujudannya berkait dengan penderaan atau eksploitasi kanak-kanak dan undang-undang menetapkan kesalahan khusus untuknya.

Apa yang undang-undang tetapkan

1. Menyimpan video lucah boleh menimbulkan risiko di bawah Akta Penapisan Filem 2002. Seksyen 5 Akta Penapisan Filem 2002 melarang seseorang daripada mempunyai dalam milikan, jagaan, kawalan atau pemilikannya apa-apa filem atau bahan publisiti filem yang lucah atau bertentangan dengan kesopanan awam. Seksyen sama turut melarang peredaran, pameran, pengedaran, penayangan, pembuatan, penghasilan, penjualan dan penyewaan bahan tersebut. Jika sabit, hukumannya ialah denda antara RM10,000 dengan RM50,000, penjara sehingga lima tahun, atau kedua-duanya.

Takrif "filem" dalam seksyen 3 Akta itu luas. Ia merangkumi keseluruhan atau sebahagian rakaman imej bergerak pada pita video, disket, cakera laser, cakera padat, cakera keras dan rekod lain yang boleh digunakan untuk menunjukkan imej bergerak, sama ada dengan bunyi atau tanpa bunyi. Ini menjadikan fail video yang benar-benar dimuat turun dan disimpan pada cakera keras, telefon atau media storan lebih sukar dipisahkan daripada konsep pemilikan sebuah filem.

Ada dua had yang patut difahami. Pertama, pengecualian penggunaan peribadi dalam seksyen 2(2)(d) hanya merujuk kepada filem yang bukan lucah atau tidak senonoh. Ia bukan pengecualian umum untuk menyimpan video lucah bagi kegunaan sendiri. Kedua, seksyen 2(3) menyatakan bahawa Akta itu tidak boleh ditafsirkan sebagai membenarkan penapisan filem yang diterbitkan, dipamerkan, diedarkan atau dihantar melalui internet atau intranet. Peruntukan ini menunjukkan mengapa soalan tentang penstriman sementara di internet tidak patut dijawab dengan slogan mudah bahawa setiap tontonan automatik menjadi kesalahan pemilikan. Sama ada data sementara, cache, muat turun atau kawalan ke atas fail memenuhi unsur tertentu bergantung pada fakta dan tafsiran undang-undang.

2. Seksyen 292 Kanun Keseksaan tertumpu pada jualan, pengedaran dan peredaran. Seksyen ini meliputi perbuatan menjual, menyewakan, mengedar, mempamerkan secara awam atau memasukkan objek atau dokumen lucah ke dalam peredaran. Ia juga meliputi pembuatan, penghasilan atau pemilikan bagi tujuan jualan, sewaan, pengedaran, pameran awam atau peredaran; pengimportan atau penghantaran bagi tujuan itu; penyertaan dalam perniagaan berkaitan; pengiklanan; serta tawaran atau cubaan melakukan perbuatan tersebut. Hukumannya ialah penjara sehingga tiga tahun, denda, atau kedua-duanya.

Perkataan "bagi tujuan" dalam seksyen 292 penting. Peruntukan itu tidak harus diringkaskan sebagai "apa-apa milikan bahan lucah dewasa pasti kesalahan di bawah seksyen 292" kerana cabang pemilikannya dikaitkan dengan tujuan jualan, sewaan, pengedaran, pameran awam atau peredaran. Namun, memuat naik ke saluran, berkongsi ke kumpulan, mengurus koleksi untuk ahli atau mengiklankan cara mendapatkannya boleh menghasilkan bukti yang sangat berbeza daripada tontonan peribadi. Akta Penapisan Filem pula mempunyai larangan pemilikan filem lucah yang berasingan, jadi ketiadaan tujuan mengedar di bawah seksyen 292 tidak semestinya menamatkan semua risiko undang-undang.

3. Menghantar kandungan dalam talian boleh melibatkan seksyen 233 Akta Komunikasi dan Multimedia 1998. Akta A1743 yang berkuat kuasa pada 11 Februari 2025 meminda seksyen 233. Bagi perenggan 233(1)(a), undang-undang melihat perbuatan membuat, mewujudkan atau meminta kandungan dan memulakan penghantarannya menggunakan kemudahan rangkaian atau perkhidmatan aplikasi, bersama-sama sifat kandungan serta niat yang dinyatakan dalam seksyen itu. Pindaan menggantikan "jelik" dengan "jelik melampau" dan mengekalkan kategori seperti lucah serta sumbang. Ia juga meliputi niat untuk menyakitkan hati, menganiaya, mengugut, mengganggu atau melakukan kesalahan yang melibatkan fraud atau kecurangan terhadap seseorang.

Unsur niat itu tidak boleh dipadam daripada penerangan. Berkongsi fail tidak semestinya membawa kepada sabitan seksyen 233 hanya kerana kandungannya memalukan atau tidak disukai; pendakwaan masih perlu membuktikan unsur perbuatan, kandungan dan niat yang ditetapkan. Pada masa sama, mesej yang tidak diminta, gangguan berulang, penghantaran kepada mangsa untuk mengaibkan atau mengugut, dan penghantaran kepada kanak-kanak boleh mengubah analisis dengan ketara. Bagi kesalahan di bawah subseksyen 233(1), hukuman am selepas pindaan ialah denda sehingga RM500,000, penjara sehingga dua tahun, atau kedua-duanya, serta denda lanjutan sehingga RM5,000 sehari jika kesalahan diteruskan selepas sabitan. Jika kesalahan di bawah perenggan 233(1)(a) dilakukan terhadap kanak-kanak bawah 18 tahun, tempoh penjara maksimum meningkat kepada lima tahun, bersama had denda dan denda lanjutan yang dinyatakan dalam subseksyen 233(3).

Seksyen 233 juga mempunyai laluan komersial yang lebih khusus. Seseorang yang dengan sedar menggunakan perkhidmatan rangkaian atau aplikasi untuk memberikan komunikasi lucah bagi tujuan komersial, atau membenarkan perkhidmatan di bawah kawalannya digunakan untuk aktiviti itu, melakukan kesalahan di bawah subseksyen 233(4). Hukuman di bawah subseksyen 233(5) boleh mencapai denda RM1 juta, penjara sehingga lima tahun, atau kedua-duanya, serta denda lanjutan sehingga RM10,000 sehari jika kesalahan berterusan selepas sabitan.

4. Bahan penderaan seksual kanak-kanak mempunyai peraturan yang jauh lebih tegas. Seksyen 4 Akta Kesalahan-Kesalahan Seksual terhadap Kanak-Kanak 2017 mentakrifkan bahan itu secara luas, termasuk representasi visual, audio atau tulisan melalui cara elektronik atau digital yang menggambarkan kanak-kanak, seseorang yang kelihatan seperti kanak-kanak, atau imej realistik atau grafik sedemikian dalam perlakuan seksual eksplisit. Oleh itu, alasan bahawa imej itu dijana komputer atau tiada kanak-kanak sebenar yang dikenal pasti tidak semestinya membawa bahan tersebut keluar daripada takrif undang-undang.

Seksyen 10 melarang akses, pemilikan atau kawalan ke atas bahan penderaan seksual kanak-kanak. Akses berlaku apabila seseorang dengan sengaja menyebabkan bahan itu dilihat atau dihantar kepada dirinya sendiri. Hukumannya ialah penjara sehingga lima tahun, denda sehingga RM10,000, atau kedua-duanya. Ilustrasi dalam Akta membuat perbezaan praktikal: orang yang membuka lampiran tanpa mengetahui kandungannya dan segera memadamkannya setelah sedar tidak dianggap bersalah dalam ilustrasi itu, tetapi orang yang terus menonton selepas mengetahui sifat bahan tersebut dianggap melakukan kesalahan.

Perbuatannya tidak berhenti pada seksyen 10. Seksyen 8 meliputi antara lain pertukaran, penerbitan, pengeluaran semula, penjualan, pengedaran, pameran, pengiklanan, penghantaran, promosi, import, eksport, penyampaian, penawaran atau menjadikan bahan tersebut tersedia. Ia juga meliputi perbuatan memperoleh, mengumpul atau mencari bahan berkenaan. Sabitan boleh membawa penjara sehingga 15 tahun dan sebatan sekurang-kurangnya tiga kali. Jika seseorang membuat atau menghasilkan bahan itu, seksyen 5 memperuntukkan penjara sehingga 30 tahun dan sekurang-kurangnya enam sebatan. Ini sebabnya menerima kemudian "forward untuk beri amaran" bukan tindakan selamat apabila bahan melibatkan kanak-kanak.

5. Tidak semua kebogelan ialah pornografi. Kod Kandungan 2022 membezakan gambaran bogel yang terhad bagi seni, maklumat atau sains daripada kandungan seksual eksplisit. Pindaan seksyen 233 juga menjelaskan bahawa gambaran bahagian sulit bagi tujuan seni, maklumat atau sains yang tidak melampau—seperti pendidikan seksual atau anatomi—bukan kandungan lucah atau sumbang bagi huraian tersebut. Konteks, cara persembahan dan tahap eksplisit tetap penting. Label "pendidikan" semata-mata tidak mengatasi fakta sebenar jika bahan itu sebenarnya eksploitatif atau pornografi.

Apa maknanya untuk anda

Bagi orang dewasa yang sekadar membuka laman dan menstrim video dewasa, jawapan paling tepat ialah: undang-undang yang disemak tidak mewujudkan satu kesalahan bernama "menonton pornografi dewasa" yang boleh dijawab tanpa melihat cara tontonan berlaku. Tetapi itu bukan jaminan bahawa perbuatan tersebut bebas risiko. Fail yang dimuat turun, salinan automatik yang diketahui dan dikawal, rakaman skrin, koleksi pada storan awan, pembayaran kepada pembekal, dan bukti perkongsian boleh membawa peruntukan lain ke dalam gambar.

Menyimpan untuk diri sendiri juga bukan semestinya selamat. Seksyen 5 Akta Penapisan Filem melarang pemilikan filem lucah, dan takrif filem merangkumi rakaman imej bergerak pada cakera keras serta rekod lain. Sebaliknya, apabila orang menyebut seksyen 292 Kanun Keseksaan, mereka perlu ingat bahawa cabang pemilikan dalam seksyen itu disambungkan kepada tujuan jualan, sewaan, pengedaran, pameran awam atau peredaran. Dua undang-undang ini mempunyai teks dan unsur yang berbeza.

Butang "forward" bukan perkara kecil. Menghantar bahan kepada kumpulan, memuat naik semula, menyediakan pautan berbayar, mengurus saluran atau menjadikan fail tersedia boleh menjadi bukti pengedaran, peredaran, penghantaran atau aktiviti komersial. Sama ada seksyen tertentu terpakai masih bergantung pada unsur yang perlu dibuktikan, tetapi orang yang menghantar biasanya meninggalkan lebih banyak jejak digital dan melakukan lebih daripada sekadar menonton.

Kandungan yang dihantar tanpa persetujuan menambah satu lagi lapisan. Jika seseorang menggunakan video seksual untuk mengganggu, mengugut, memalukan atau menekan orang lain, konteks itu boleh menjadi penting di bawah seksyen 233 dan undang-undang lain. Jika kandungan itu ialah rakaman intim seseorang yang sebenar, isu persetujuan, privasi, pemerasan, ugutan dan gangguan mungkin timbul di samping persoalan sama ada kandungannya lucah. Jangan anggap bahawa wajah tidak kelihatan bermaksud tiada mangsa atau tiada kesalahan.

Bagi bahan penderaan seksual kanak-kanak, garisnya jauh lebih jelas. Jangan cari, simpan, kumpul atau terus menonton. Jangan hantar kepada rakan, pentadbir kumpulan atau media sebagai "bukti". Akta itu sendiri memasukkan akses sengaja, pemilikan, pencarian, penghantaran dan menjadikan bahan tersedia sebagai perbuatan yang boleh dihukum. Jika anda menerima bahan tanpa diminta, tindakan awal yang munasabah ialah berhenti melihat, jangan muat turun atau gandakan, gunakan fungsi laporan platform, dan buat laporan kepada pihak berkuasa tanpa mengedarkan kandungan tersebut.

Pentadbir kumpulan atau pemilik saluran juga tidak patut bergantung pada alasan bahawa ahli lain yang memuat naik fail. Pengetahuan, kawalan, tindakan selepas notis, cara kumpulan diurus, keuntungan dan penyertaan dalam menjadikan bahan tersedia semuanya boleh menjadi bukti. Kedudukan tepat pentadbir bergantung pada fakta, tetapi membiarkan bahan berbahaya kekal sambil menggalakkan ahli mengaksesnya boleh menghasilkan risiko yang jauh berbeza daripada orang yang terserempak dengan satu mesej tanpa diminta.

Pengajaran utama

Pengajaran pertama ialah memisahkan lima kata kerja: tonton, akses, simpan, hantar dan jual. Perbualan awam sering mencampurkan semuanya lalu menghasilkan dua dakwaan yang sama-sama tidak membantu—sama ada "semua pornografi automatik haram untuk ditonton" atau "tengok sahaja tentu selamat". Teks undang-undang menunjukkan bahawa jenis bahan, cara fail dikawal, tujuan, penghantaran dan niat boleh menentukan peruntukan mana yang relevan.

Pengajaran kedua ialah jangan menggunakan satu akta untuk menjawab semua soalan. Akta Penapisan Filem menyentuh pemilikan dan urusan filem lucah. Kanun Keseksaan memberi tumpuan kepada peredaran dan aktiviti berkaitan objek atau dokumen lucah. Akta Komunikasi dan Multimedia melihat penggunaan rangkaian, penghantaran, tujuan komersial dan niat tertentu. Akta 792 pula mewujudkan kesalahan khusus bagi bahan penderaan seksual kanak-kanak. Satu perbuatan boleh menyentuh lebih daripada satu akta, tetapi setiap kesalahan tetap mempunyai unsur tersendiri.

Pengajaran ketiga ialah sekatan laman web bukan sama dengan sabitan pengguna. MCMC boleh bekerjasama dengan platform dan penyedia perkhidmatan untuk menyekat atau menurunkan kandungan. Itu menunjukkan risiko penguatkuasaan dan piawaian kandungan, tetapi mahkamah masih perlu menilai kesalahan individu berdasarkan peruntukan, bukti dan pembelaan yang berkaitan. Jangan gunakan angka laman yang disekat untuk membuat kesimpulan undang-undang yang lebih luas daripada sumber.

Pengajaran keempat ialah bahan melibatkan kanak-kanak tidak mempunyai ruang untuk eksperimen. Takrif undang-undang merangkumi bahan digital serta gambaran orang yang kelihatan seperti kanak-kanak dan imej realistik atau grafik. Kesalahan akses sengaja pula bermakna tindakan selepas anda menyedari kandungan itu penting. Berhenti, jangan gandakan, dan laporkan melalui saluran yang sesuai.

Akhir sekali, teknologi tidak menghapuskan unsur manusia. Mod penyamaran, pemadaman mesej, storan awan, kumpulan tertutup atau VPN tidak mengubah sifat asas perbuatan yang dilakukan. Ia juga tidak semestinya menghapus rekod pada peranti, akaun, penerima atau platform. Soalan undang-undang tetap kembali kepada kandungan apa, siapa yang terlibat, apa yang dilakukan, mengapa ia dilakukan dan bukti apa yang wujud.

Kesimpulan

Bagi video lucah dewasa, jangan gunakan jawapan mutlak. Sekadar menstrim, memiliki fail, berkongsi, mempamerkan dan menjual ialah perbuatan berbeza. Pemilikan filem lucah boleh melibatkan seksyen 5 Akta Penapisan Filem; pengedaran atau pemilikan bagi tujuan peredaran boleh melibatkan seksyen 292 Kanun Keseksaan; dan penghantaran dalam talian boleh melibatkan seksyen 233 apabila unsur kandungan, perbuatan dan niatnya dipenuhi. Memberikan komunikasi lucah bagi tujuan komersial mempunyai kesalahan khusus di bawah seksyen 233(4).

Bagi bahan penderaan seksual kanak-kanak, jawapannya lebih tegas. Akses sengaja, pemilikan atau kawalan boleh dihukum di bawah seksyen 10 Akta 792, manakala mencari, mengumpul, menghantar, mengedar atau menjadikan bahan tersedia membawa kesalahan dan hukuman yang lebih berat di bawah seksyen 8. Jangan terus melihat atau menghantar bahan itu kepada sesiapa. Hentikan akses dan laporkan dengan cara yang tidak menghasilkan salinan atau edaran baharu.

Jadi, soalan yang lebih berguna bukan hanya "porn salah atau tidak?" tetapi "bahan apa, orang dewasa atau kanak-kanak, sekadar terpapar atau sengaja dicari, disimpan di mana, dihantar kepada siapa, dan untuk tujuan apa?" Jika peranti atau akaun anda sedang disiasat, dapatkan nasihat peguam jenayah berdasarkan fakta sebenar dan jangan padam, ubah atau musnahkan bukti selepas mengetahui tentang siasatan.

Apa yang patut anda buat

• Jangan muat turun, rakam skrin, simpan, muat naik semula, jual atau forward kandungan lucah. Risiko bertambah apabila anda membuat salinan atau menjadikannya tersedia kepada orang lain.
• Jika bahan seksual dewasa muncul tanpa diminta, berhenti melihat dan gunakan fungsi sekat atau lapor pada platform. Jangan edarkan kepada kumpulan lain kononnya untuk memberi amaran.
• Jika bahan itu mungkin melibatkan kanak-kanak, jangan terus menonton dan jangan cuba menyiasat sendiri. Jangan muat turun atau gandakan. Catat maklumat bukan kandungan seperti nama akaun, pautan, platform serta masa jika selamat, kemudian laporkan kepada polis, MCMC dan platform.
• Jika rakaman intim anda disebarkan tanpa persetujuan, simpan pautan, nama akaun, masa, mesej ugutan dan maklumat saksi tanpa meneruskan edaran fail. Laporkan kepada platform dan polis; dapatkan nasihat peguam jika ada ugutan, pemerasan atau risiko penyebaran lanjut.
• Jika anda mentadbir kumpulan atau saluran, keluarkan akses kepada kandungan yang dilaporkan, hentikan perkongsian lanjut, simpan rekod pentadbiran yang tidak memerlukan salinan bahan, dan buat laporan. Jangan jadikan kumpulan "private" sebagai alasan untuk membiarkannya kekal.
• Jika telefon, komputer atau akaun anda telah disita atau anda dipanggil untuk membantu siasatan, hubungi peguam jenayah dengan segera. Jangan musnahkan data, mengarahkan orang lain memadam mesej atau memberi kenyataan palsu.